piątek, 20 listopada 2026

Daniel Levin & Laurent Estoppey walked 7,035.58 km!


Na najnowszym wydawnictwie portugalskiego labelu Phonogram Unit niespodziewanie odnajdujemy duet dwóch amerykańskich improwizatorów. Tego pierwszego znamy od lat, choć po prawdzie dawno nie słyszeliśmy nowych nagrań, ten drugi to dla nas całkowicie czysta karta. Wiolonczela i saksofon w zrównoważonym, improwizowanym tańcu, gdzie kreatywna kameralistyka miewa post-jazzowe erupcje, ale najlepiej czuje się w pobliżu skupionej, akustycznej post-ciszy.

Album zawiera dwie rejestracje z przełomu ostatniego roku. Jedna zza Wielkiej Wody, ta druga z dość bliskiej nam Szwajcarii. To udana, wielokilometrowa podróż, która wiele nie obiecuje na wejściu, ale nie pozostawia obojętnym po jej zakończeniu.

  


W pełni kontrolowane otwarcie szyte tu jest saksofonowymi podmuchami o stosunkowo ciepłym zabarwieniu i perkusyjnymi odgłosami wprost z wiolonczelinowego gryfu. Daniel początkowo stawia na post-barkową retorykę, z kolei Laurent szuka ulotnej taneczności i koherentnej melodyki, intrygująco przybrudzonej kurzem amerykańskiej prerii. Muzycy definitywnie dobrze czują się w skupionej, filigranowej, niezbyt głośnej opowieści, chętnie medytują zanurzeni w onirycznie melodyce. From time to time napinają jednak mięśnie i sycą improwizacje niebanalną porcja post-jazzowych, niekiedy nawet free jazzowych emocji. Każdy z tych epizodów kontrapunktowany jest przez kameralne interludia, które w tych okolicznościach zdają się stanowić sól tego nagrania. Od ciszy do hałasu, od szczegółu do ogółu, z dużą swobodą i oczywistą radością ze wspólnego muzykowania. Pod koniec seta zasadniczego części amerykańskiej słyszymy saksofon sopranowy, delikatnie przesłodzony, ale udanie spuentowany szorstką wiolonczelą. Wątek amerykański wieńczy kilkuminutowa koda, uformowana w melodyjne post-chamber.

Epizod szwajcarski składa się z jednej, prawie trzydziestominutowej opowieści. Początek jest bardzo perkusjonalny, zdobiony garścią rezonujących oddechów saksofonu. Potem następuje faza szumów i szmerów, podsumowana niemniejszą porcją zgrzytów i świstów, wreszcie intrygujący dialog smyczka i dobrze umocowanego saksofonu tenorowego. W okolicach osiemnastej minuty artyści fundują nam prawdziwie free jazzowy szczyt, po czym uciekają w kameralny taniec, nasączony adekwatną porcją hałaśliwych fraz. Pożegnanie to jednej strony odrobina preparacji, z drugiej szczypta kameralnej zadumy.

 

Daniel Levin & Laurent Estoppey 7,035.58 km (Phonogram Unit, DL 2026). Daniel Levin – wiolonczela oraz Laurent Estoppey – saksofon. Nagrane w Greensboro Project Space, USA, styczeń 20206 (utwory 1-2) oraz Quings Akademie, Emmen, Szwajcaria, grudzień 2025 (utwór 3). Łącznie 55 minut.


 

wtorek, 17 listopada 2026

Marcelo dos Reis & Salvoandrea Lucifora as Low Birds!


Portugalski label Cipsela Records, prowadzony przez gitarzystę Marcelo dos Reisa, od ponad dekady dostarcza nam intrygujące improwizacje, często osnute wokół gitarowych opowieści szefa wydawnictwa. Ten rok wydaje się szczególnie udany, albowiem skromny, niskobudżetowy label dostarczył aż cztery nowe albumy.

Dziś sięgamy po duet, który doskonale kojarzy się nam z jednym z ciekawszych wydawnictw pewnej czarno-czerwonej, iberyjskiej (acz poznańskiej) serii wydawniczej, kwartetem Light Machina. Tu, na płycie Low Birds, mamy połowę rzeczonego kwartetu, z drobnym zastrzeżeniem, iż miejsce puzonu zajęła równie cudownie brzmiąca tuba.   

Album składa się z siedmiu opowieści, z których cztery pierwsze to części tytułowej suity. Melodia, ciepłe brzmienie, tonowane emocje, posmak kameralnego jazzu i wytrawnego post-rocka. Być może bardziej propozycja na jesienne szarugi niż letnie ekscesy.

  


Marcelo i Salvoandrea witają nas ciepłym tembrem swoich instrumentów – delikatnie brzmiącej gitary z odrobiną prądu i niewinnie strwożonej tuby w post-balladowej pozie. Leniwa kameralistyka zgrabnie przybiera melodyjne szaty i zaprasza na poranny spacer. W drugiej części dostajemy się w bezmiar czegoś bardziej mrocznego, niedbale onirycznego, pośród fraz preparowanych, w pozie niemalże medytacyjnej. Tu także melodia wydaje się najwłaściwszą puentą. W trzeciej odsłonie muzycy zaczynają wspinać się na drobne wzniesienie. Emocje rosną, a rzeczony spacer zdaje się nabierać post-jazzowej estetyki. Finałowa część tytułowej suity także nasycona jest melodią i odbywa się w trybie balladowym, ale niesie też odrobinę fermentu, zwłaszcza ze strony stosunkowo wysoko osadzonej tuby.

W drugiej części albumu, którą stanowią trzy separatywne opowieści, napytamy na więcej emocji, brudnych brzmień i dramaturgicznych zakamarków. W piątej historii drobne zaczepki tuby, rockowy anturaż gitary, a wszystko osnute wokół colemanowskich szeptów. Szósta część jest tu tą najdłuższą i zdaje się najciekawszą. Tuba rzęzi i szeleści, gitara dla odmiany płynie soczystym strumieniem melodii. Ekspresja na krzywej wznoszącej, stymulowana wzajemnymi zaczepkami. Całość z czasem nabiera tempa i zdecydowanie podnosi temperaturę nagrania. Finałową sagę inaugurują gitarowe flażolety i akcje percussion. Opowieść ma nieco medytacyjny charakter, niechybnie jest tu tą ostatnią, pożegnalną. Rodzaj rozdygotanej kołysanki, która nabiera intrygującej dynamiki.

 

Marcelo dos Reis & Salvoandrea Lucifora Low Birds (Cipsela Records, CD 2026). Marcelo dos Reis – gitara oraz Salvoandrea Lucifora – tuba, instrumenty perkusyjne, muszle. Nagrane w Amsterdamie, w warunkach domowych, czerwiec 2024. Siedem utworów, 49 minut.

 

 

piątek, 13 listopada 2026

Camila Nebbia's The Hanged One play Limbo!


Argentyńska saksofonistka Camila Nebbia, to jedno z najgorętszych nazwisk na scenie free jazz/ free impro ostatnich lat. Młoda, kompetentna, pracowita i definitywnie doceniana. Nowojorski The Relative Pitch Records sumiennie dokłada kolejne elementy do jej bogatej dyskografii.

Trybuna Muzyka Spontanicznej nie stoi być może w pierwszym szeregu apologetów talentu Camili, ale skrupulatnie odnotowuje jej wkład w obraz współczesnej muzyki kreatywnej. Jej dobrze brzmiący tenor, precyzyjne, jazzowe zadęcie, zdolność gromadzenia wokół siebie ciekawych postaci sceny, wreszcie umiejętność odnajdywania się w niemal każdej stylistyce, w jakiej mniej lub bardziej nieprzypadkowo się znajdzie, to naczelne atuty Argentynki.

Kolejnym dowodem w sprawie jej osobista formacja The Hanged One, sekstet, który bierze na warsztat jej własne kompozycje i szyje z nich niebanalną opowieść. Z jednej strony post-jazz, z drugiej rockowa gitara i zaskakująca umiejętność poruszania się w estetyce m-base, szczególnie tej która dodawała jakości scenie amerykańskiej muzyki jazzowej w ostatniej dekadzie ubiegłego wieku.

  


Niespełna trzyminutowe otwarcie, to prawdziwe rockowa kipiel. Gęsta lawa, która intrygująco rozwarstwia się. Druga odsłona zdaje się być podmuchem onirycznego powietrza, na tle którego rodzi się saksofonowy śpiew i ambientowe tło. Niczym wybudzanie z letargi wielkiego, jazz-rockowego potwora. W trzeciej piosence sekstet płynie od post-rockowej ballady do pięknej, lekko przybrudzonej kameralistyki. W kolejnej, po twardym, mięsistym otwarciu narracja ucieka w skoczny, niemal taneczny, świetnie skomunikowany, oparty na mantrycznym rytmie m-base flow. Dodatkową atrakcją jest tu solowa ekspozycja kontrabasu.

Piątą część introdukuje elektroniczny, drum’n’bassowy rytm. Potem, gdy narracja nabiera już typowego dla albumu języka jazzu i rocka, w intrygujący dialog wchodzą saksofon i wiolonczela. Kolejnym ciekawym zamysłem dramaturgicznym jest dialog rzeczonej wiolonczeli i kontrabasu – najpierw w trybie pizzicato, potem arco.

Utwory szósty i ósmy, to wystudzone, post-ambientowe dywagacje, nieco kojące, definitywnie smakowite, usiane plamami ciekawych pomysłów gitarzysty i elektronika, a także preparowanych fraz pozostałych uczestników tego dość szalonego tripu. Siódma część, to emocje rocka i precyzja jazzu. Kolejny dialog cello & sax i rozbudowana ekspozycja gitary. Po udanym spiętrzeniu następuje równie smakowite, post-psychodeliczne uspokojenie. Finałowa pieśń znów pachnie rockiem, tu bogaconym samplami i utrzymanym w zwartym, dynamicznym tempie. Pożegnalne minuty niosą chwile refleksji, ale także kolejną porcje rockowych turbulencji.  

 

Camila Nebbia's The Hanged One Limbo (The Relative Pitch, CD 2026). Camila Nebbia – saksofon tenorowy, kompozycje, Julia Biłat – wiolonczela, Arne Braun – gitara elektryczna, Andres Marino – elektronika, Vinicius Cajado – kontrabas oraz Lukas Akintaya – perkusja. Czas i miejsce nagrania nieznane. Dziewięć utworów, 51 minut.



wtorek, 10 listopada 2026

Sofia Borges & Yedo Gibson in Puxe Means Pull!


Czas na kolejną pozycję w najświeższym katalogu nowojorskiego The Relative Pitch Records z udziałem muzyków z Półwyspu Iberyjskiego. Oczywiście świetnie na tych lamach wiemy, iż Yedo Gibson jest synem ziemi brazylijskiej, ale jego związki z Iberia, wielowiekowe, zarówno artystyczne, jak i socjalno-bytowe, są niepodważalne.

Free jazzowy duet saksofonu i perkusji, to klasyka gatunku, ale tu, w wersji Gibsona i jego portugalskiej partnerki Sofii Borges, to podróż wielobarwna, nade wszystko naznaczona piętnem jakości wykonawczej i kreatywności dramaturgicznej. Krótki album, gdzie każdy dźwięk jest ważny, a każda fraza godna zapamiętania.

   


Już pierwsza odsłona albumu pokazuje, iż Yedo i Sofia nie zamierzają tu prężyć muskułów i udowodniać nam prymatu free jazzu nad taneczną, melodyjną, acz pokrętną improwizacją prowadzoną z nieskomplikowanym rytmie, a nastawioną na brzmieniowe niuanse. Akcje są tu filigranowe, zarys dramaturgii delikatny, wciągający jednak słuchacza w przebieg wydarzeń fonicznych, niczym najlepszy dreszczowiec. Całość zdaje się mieć bardziej posmak rytualnego post-folku niż charczących armat free jazzu, zwłaszcza, gdy w ciałem Brazylijczyka rządzi drobniejszy z saksofonów.

W kolejnych dwóch utworach Gibson sięga po saksofon tenorowy, ale zleca mu wiele czynności rytmicznych, świetnie skorelowanych z delikatnym drummingiem Borges. Tygrysią zwinność, lisią przebiegłość i soczystą, ptasią melodyjność osiąga także za pomocą typowych dla siebie preparacji, gdy jego całe ciało staje się częścią instrumentu dętego, gdy odwrócona tuba i samotny ustnik, to także istotne artystycznie środki wyrazu.

Narracja jest tu zdominowana przez rytm, dzięki czemu wydaje się nad wyraz taneczna i bardzo komunikatywna. Szczególną jakość osiąga w dwóch ostatnich improwizacjach. W tej szóstej Yedo daje popis kreatywności – grzmi jak niesyty niedźwiedź, kwili jak upalony skowronek, tańczy, rży i krzyczy z radości. Na etapie rozwinięcia utwór ma urokliwą fazę medytacyjnych szumów, a na koniec staje się rytualnym tańcem godowym nasączonym czystym, cyrkulacyjnym strumieniem sopranowych melodii. W ostatniej części nie brakuje rezonujących fraz drżącej tuby i dygoczących talerzy, posmaku głęboko ukrytej, pożegnalnej melodii i niosącej flow do samego nieba zmysłowej rytmice.

 

Sofia Borges & Yedo Gibson Puxe Means Pull (Relative Pitch, CD 2026). Sofia Borges – perkusja, instrumenty perkusyjne oraz Yedo Gibson – saksofon tenorowy i sopranowy. Nagrane w Namouche Studios, Lizbona, sierpień 2024. Siedem improwizacji, 38 minut.



piątek, 6 listopada 2026

La Interdimensional Discordiana in Radix-1a!


Dawno nie gościliśmy na barcelońskiej Gracii. Karygodne! Zatem bez zbędnej zwłoki przenosimy się do słynnego przybytku kultury tamtej części miasta zwanego Soda Acústic i bezczelnie zamierzamy uczestniczyć w 478. edycji cyklu koncertowego Nocturna Discordia. Na scenie the one and only El Pricto, jego notacje graficzne i szóstka instrumentalistów – dwóch saksofonistów, dwóch gitarzystów, basista i perkusista.

Formacja zwie się buńczucznie La Interdimensional Discordiana, a inicjatywa artystyczna Radix-1a. Podzielona na siedem odcinków specjalnych potrwa niespełna pięćdziesiąt minut. Startujemy!

  


Każda z opowieści ma separatywną dramaturgię i żyje od sześciu do niespełna dziewięciu minut. Tę pierwszą otwiera szczebiot gitar nasączonych dużą porcją prądu, melodyjne westchnienia saksofonów i trzeszcząca sekcja rytmu. Całość przypomina wydech dużego stwora tuż po przebudzeniu. Z jednej strony post-jazzowy zgiełk, z drugiej rockowy anturaż. Do intrygujących spiętrzeń po mroczne spowolnienia. Kolejny odcinek przypomina pozornie spokojny spacer, gdy w tle zdają się zbierać czarne chmury. Notacja Pricto jest jak zwykle precyzyjna do bólu, ale i tak pozostawia każdemu z muzyków odpowiednią przestrzeń na personalizowanie przekazu. Niektóre frazy skrzeczą, inne śpiewają melodią zachodzącego słońca. Puentą jest zaś prawdziwie rockowy kocioł.

W trzeciej odsłonie kompozytorskie dyrektywy wydają się jeszcze bardziej tonować emocje. Klimat post-colemanowski, to niechybnie bardzo trafne skojarzenie. Całość przypomina jednak samonakręcającą się spiralę emocji, a garść gitarowej psychodelii stanowi intrygujący ornament. W następnej piosence melodia jeszcze silnie odciska swoje piętno, zatem gitarowe noise interludia wydają się doskonałym rozwiązaniem dramaturgicznym. W fazie finalizacji realizowanej systematycznymi wdechami i wydechami nie brakuje wszakże nuty kojącej relaksacji. W kolejnej części czujemy posmak kameralnego post-jazzu, a moc, jaką prezentował sekstet na starcie albumu wydaje się teraz czymś niebywale odległym. Ta opowieść nabiera jednak skrzydeł, a finał grany na suchych strunach wydaje się jeszcze bardzie urokliwy.

Szósta historia ma iście rockowe otwarcie, ale definitywnie kameralne rozwinięcie. Prowadzona w dużym skupieniu, nie szczędzi nam rockowych przełomów, a jej puenta jest zaskakująco agresywna. Wreszcie finał koncertu płynący wyjątkowo szerokim korytem, niczym klangor uciekających przed zima żurawi. Pożegnalna nuta nie przeszkadza artystom w kreowaniu wysokich lotów, mięsistych zakrętów i intensywnej ostatniej prostej.

 

La Interdimensional Discordiana Radix-1a (Discordian Recordings, DL 2026). Don Malfon – saksofon altowy, Luis Erades – saksofon tenorowy, Oskar Salat – gitara elektryczna (kanał lewy), Yeo Shachar – gitara elektryczna (kanał prawy), Richi Pons – bas elektryczny, Soren Alcaraz – perkusja, El Pricto – kompozycje, dyrygentura. Nagrane w trakcie Nocturna Discordia #478, Soda Acústic, Barcelona, kwiecień 2026. Siedem utworów, 49 minut.