Na najnowszym wydawnictwie portugalskiego labelu Phonogram Unit niespodziewanie odnajdujemy duet dwóch amerykańskich improwizatorów. Tego pierwszego znamy od lat, choć po prawdzie dawno nie słyszeliśmy nowych nagrań, ten drugi to dla nas całkowicie czysta karta. Wiolonczela i saksofon w zrównoważonym, improwizowanym tańcu, gdzie kreatywna kameralistyka miewa post-jazzowe erupcje, ale najlepiej czuje się w pobliżu skupionej, akustycznej post-ciszy.
Album zawiera dwie rejestracje z przełomu ostatniego roku. Jedna
zza Wielkiej Wody, ta druga z dość bliskiej nam Szwajcarii. To udana, wielokilometrowa podróż, która wiele nie
obiecuje na wejściu, ale nie pozostawia obojętnym po jej zakończeniu.
W pełni kontrolowane otwarcie szyte tu jest saksofonowymi podmuchami o stosunkowo ciepłym zabarwieniu i perkusyjnymi odgłosami wprost z wiolonczelinowego
gryfu. Daniel początkowo stawia na post-barkową retorykę, z kolei Laurent szuka
ulotnej taneczności i koherentnej melodyki, intrygująco przybrudzonej kurzem amerykańskiej
prerii. Muzycy definitywnie dobrze czują się w skupionej, filigranowej, niezbyt
głośnej opowieści, chętnie medytują zanurzeni w onirycznie melodyce. From time to time napinają jednak mięśnie
i sycą improwizacje niebanalną porcja post-jazzowych, niekiedy nawet free
jazzowych emocji. Każdy z tych epizodów kontrapunktowany jest przez kameralne interludia,
które w tych okolicznościach zdają się stanowić sól tego nagrania. Od ciszy do
hałasu, od szczegółu do ogółu, z dużą swobodą i oczywistą radością ze wspólnego
muzykowania. Pod koniec seta zasadniczego części amerykańskiej słyszymy saksofon
sopranowy, delikatnie przesłodzony, ale udanie spuentowany szorstką wiolonczelą.
Wątek amerykański wieńczy kilkuminutowa koda, uformowana w melodyjne post-chamber.
Epizod szwajcarski składa się z jednej, prawie trzydziestominutowej
opowieści. Początek jest bardzo perkusjonalny, zdobiony garścią rezonujących oddechów
saksofonu. Potem następuje faza szumów i szmerów, podsumowana niemniejszą porcją
zgrzytów i świstów, wreszcie intrygujący dialog smyczka i dobrze umocowanego saksofonu
tenorowego. W okolicach osiemnastej minuty artyści fundują nam prawdziwie free
jazzowy szczyt, po czym uciekają w kameralny taniec, nasączony adekwatną porcją
hałaśliwych fraz. Pożegnanie to jednej strony odrobina preparacji, z drugiej szczypta
kameralnej zadumy.
Daniel Levin & Laurent Estoppey 7,035.58 km (Phonogram
Unit, DL 2026). Daniel Levin – wiolonczela oraz Laurent Estoppey – saksofon.
Nagrane w Greensboro Project Space, USA, styczeń 20206 (utwory 1-2) oraz Quings
Akademie, Emmen, Szwajcaria, grudzień 2025 (utwór 3). Łącznie 55 minut.




