Camila Nebbia's The Hanged One play Limbo!

Argentyńska saksofonistka Camila Nebbia, to jedno z najgorętszych nazwisk na scenie free jazz/ free impro ostatnich lat. Młoda, kompetentna, pracowita i definitywnie doceniana. Nowojorski The Relative Pitch Records sumiennie dokłada kolejne elementy do jej bogatej dyskografii.

Trybuna Muzyka Spontanicznej nie stoi być może w pierwszym szeregu apologetów talentu Camili, ale skrupulatnie odnotowuje jej wkład w obraz współczesnej muzyki kreatywnej. Jej dobrze brzmiący tenor, precyzyjne, jazzowe zadęcie, zdolność gromadzenia wokół siebie ciekawych postaci sceny, wreszcie umiejętność odnajdywania się w niemal każdej stylistyce, w jakiej mniej lub bardziej nieprzypadkowo się znajdzie, to naczelne atuty Argentynki.

Kolejnym dowodem w sprawie jej osobista formacja The Hanged One, sekstet, który bierze na warsztat jej własne kompozycje i szyje z nich niebanalną opowieść. Z jednej strony post-jazz, z drugiej rockowa gitara i zaskakująca umiejętność poruszania się w estetyce m-base, szczególnie tej która dodawała jakości scenie amerykańskiej muzyki jazzowej w ostatniej dekadzie ubiegłego wieku.

  

Niespełna trzyminutowe otwarcie, to prawdziwe rockowa kipiel. Gęsta lawa, która intrygująco rozwarstwia się. Druga odsłona zdaje się być podmuchem onirycznego powietrza, na tle którego rodzi się saksofonowy śpiew i ambientowe tło. Niczym wybudzanie z letargi wielkiego, jazz-rockowego potwora. W trzeciej piosence sekstet płynie od post-rockowej ballady do pięknej, lekko przybrudzonej kameralistyki. W kolejnej, po twardym, mięsistym otwarciu narracja ucieka w skoczny, niemal taneczny, świetnie skomunikowany, oparty na mantrycznym rytmie m-base flow. Dodatkową atrakcją jest tu solowa ekspozycja kontrabasu.

Piątą część introdukuje elektroniczny, drum’n’bassowy rytm. Potem, gdy narracja nabiera już typowego dla albumu języka jazzu i rocka, w intrygujący dialog wchodzą saksofon i wiolonczela. Kolejnym ciekawym zamysłem dramaturgicznym jest dialog rzeczonej wiolonczeli i kontrabasu – najpierw w trybie pizzicato, potem arco.

Utwory szósty i ósmy, to wystudzone, post-ambientowe dywagacje, nieco kojące, definitywnie smakowite, usiane plamami ciekawych pomysłów gitarzysty i elektronika, a także preparowanych fraz pozostałych uczestników tego dość szalonego tripu. Siódma część, to emocje rocka i precyzja jazzu. Kolejny dialog cello & sax i rozbudowana ekspozycja gitary. Po udanym spiętrzeniu następuje równie smakowite, post-psychodeliczne uspokojenie. Finałowa pieśń znów pachnie rockiem, tu bogaconym samplami i utrzymanym w zwartym, dynamicznym tempie. Pożegnalne minuty niosą chwile refleksji, ale także kolejną porcje rockowych turbulencji.  

 

Camila Nebbia's The Hanged One Limbo (The Relative Pitch, CD 2026). Camila Nebbia – saksofon tenorowy, kompozycje, Julia Biłat – wiolonczela, Arne Braun – gitara elektryczna, Andres Marino – elektronika, Vinicius Cajado – kontrabas oraz Lukas Akintaya – perkusja. Czas i miejsce nagrania nieznane. Dziewięć utworów, 51 minut.