Czas na kolejną pozycję w najświeższym katalogu nowojorskiego The Relative Pitch Records z udziałem muzyków z Półwyspu Iberyjskiego. Oczywiście świetnie na tych lamach wiemy, iż Yedo Gibson jest synem ziemi brazylijskiej, ale jego związki z Iberia, wielowiekowe, zarówno artystyczne, jak i socjalno-bytowe, są niepodważalne.
Free jazzowy duet saksofonu i perkusji, to klasyka gatunku,
ale tu, w wersji Gibsona i jego portugalskiej partnerki Sofii Borges, to podróż
wielobarwna, nade wszystko naznaczona piętnem jakości wykonawczej i kreatywności
dramaturgicznej. Krótki album, gdzie każdy dźwięk jest ważny, a każda fraza
godna zapamiętania.
Już pierwsza odsłona albumu pokazuje, iż Yedo i Sofia nie zamierzają
tu prężyć muskułów i udowodniać nam prymatu free jazzu nad taneczną, melodyjną,
acz pokrętną improwizacją prowadzoną z nieskomplikowanym rytmie, a nastawioną
na brzmieniowe niuanse. Akcje są tu filigranowe, zarys dramaturgii delikatny, wciągający
jednak słuchacza w przebieg wydarzeń fonicznych, niczym najlepszy dreszczowiec.
Całość zdaje się mieć bardziej posmak rytualnego post-folku niż charczących
armat free jazzu, zwłaszcza, gdy w ciałem Brazylijczyka rządzi drobniejszy z saksofonów.
W kolejnych dwóch utworach Gibson sięga po saksofon tenorowy,
ale zleca mu wiele czynności rytmicznych, świetnie skorelowanych z delikatnym drummingiem Borges. Tygrysią zwinność,
lisią przebiegłość i soczystą, ptasią melodyjność osiąga także za pomocą typowych
dla siebie preparacji, gdy jego całe ciało staje się częścią instrumentu dętego,
gdy odwrócona tuba i samotny ustnik, to także istotne artystycznie
środki wyrazu.
Narracja jest tu zdominowana przez rytm, dzięki czemu wydaje
się nad wyraz taneczna i bardzo komunikatywna. Szczególną jakość osiąga w dwóch
ostatnich improwizacjach. W tej szóstej Yedo daje popis kreatywności – grzmi jak
niesyty niedźwiedź, kwili jak upalony skowronek, tańczy, rży i krzyczy z radości.
Na etapie rozwinięcia utwór ma urokliwą fazę medytacyjnych szumów, a na koniec
staje się rytualnym tańcem godowym nasączonym czystym, cyrkulacyjnym strumieniem
sopranowych melodii. W ostatniej części nie brakuje rezonujących fraz drżącej
tuby i dygoczących talerzy, posmaku głęboko ukrytej, pożegnalnej melodii i niosącej
flow do samego nieba zmysłowej rytmice.
Sofia Borges & Yedo Gibson Puxe Means Pull (Relative Pitch, CD 2026). Sofia Borges – perkusja,
instrumenty perkusyjne oraz Yedo Gibson – saksofon tenorowy i sopranowy. Nagrane w Namouche Studios,
Lizbona, sierpień 2024. Siedem improwizacji, 38 minut.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz