Portugalski label Cipsela Records, prowadzony przez gitarzystę Marcelo dos Reisa, od ponad dekady dostarcza nam intrygujące improwizacje, często osnute wokół gitarowych opowieści szefa wydawnictwa. Ten rok wydaje się szczególnie udany, albowiem skromny, niskobudżetowy label dostarczył aż cztery nowe albumy.
Dziś sięgamy po duet, który doskonale kojarzy się nam z
jednym z ciekawszych wydawnictw pewnej czarno-czerwonej, iberyjskiej (acz poznańskiej)
serii wydawniczej, kwartetem Light Machina. Tu, na płycie Low Birds, mamy połowę rzeczonego kwartetu, z drobnym zastrzeżeniem,
iż miejsce puzonu zajęła równie cudownie brzmiąca tuba.
Album składa się z siedmiu opowieści, z których cztery
pierwsze to części tytułowej suity. Melodia, ciepłe brzmienie, tonowane emocje,
posmak kameralnego jazzu i wytrawnego post-rocka. Być może bardziej propozycja na
jesienne szarugi niż letnie ekscesy.
Marcelo i Salvoandrea witają nas ciepłym tembrem swoich instrumentów
– delikatnie brzmiącej gitary z odrobiną prądu i niewinnie strwożonej tuby w
post-balladowej pozie. Leniwa kameralistyka zgrabnie przybiera melodyjne szaty
i zaprasza na poranny spacer. W drugiej części dostajemy się w bezmiar czegoś bardziej
mrocznego, niedbale onirycznego, pośród fraz preparowanych, w pozie niemalże medytacyjnej.
Tu także melodia wydaje się najwłaściwszą puentą. W trzeciej odsłonie muzycy zaczynają
wspinać się na drobne wzniesienie. Emocje rosną, a rzeczony spacer zdaje się nabierać
post-jazzowej estetyki. Finałowa część tytułowej suity także nasycona jest melodią
i odbywa się w trybie balladowym, ale niesie też odrobinę fermentu, zwłaszcza
ze strony stosunkowo wysoko osadzonej tuby.
W drugiej części albumu, którą stanowią trzy separatywne opowieści,
napytamy na więcej emocji, brudnych brzmień i dramaturgicznych zakamarków. W
piątej historii drobne zaczepki tuby, rockowy anturaż gitary, a wszystko osnute
wokół colemanowskich szeptów. Szósta część
jest tu tą najdłuższą i zdaje się najciekawszą. Tuba rzęzi i szeleści, gitara dla
odmiany płynie soczystym strumieniem melodii. Ekspresja na krzywej wznoszącej,
stymulowana wzajemnymi zaczepkami. Całość z czasem nabiera tempa i zdecydowanie
podnosi temperaturę nagrania. Finałową sagę inaugurują gitarowe flażolety i
akcje percussion. Opowieść ma nieco medytacyjny
charakter, niechybnie jest tu tą ostatnią, pożegnalną. Rodzaj rozdygotanej kołysanki,
która nabiera intrygującej dynamiki.
Marcelo dos Reis & Salvoandrea Lucifora Low Birds (Cipsela Records, CD 2026). Marcelo
dos Reis – gitara oraz Salvoandrea Lucifora – tuba, instrumenty perkusyjne,
muszle. Nagrane w Amsterdamie, w warunkach domowych, czerwiec 2024. Siedem utworów,
49 minut.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz